Komentarz do konferencji FUNDAMENT

CZyOWIEK - każdy człowiek, w tym także "wrogowie" Boga i Kościoła. Człowiek taki, jakim faktycznie jest, a więc odkupiony przez Chrystusa, ale z pożądliwością będącą wynikiem grzechu pierworodnego.

JEST STWORZONY - a dokładniej jest w trakcie stwarzania: w tym konkretnym kontekście historycznym, sytuacji. Bóg podtrzymuje świat w istnieniu. Jestem więc chciany i kochany. Stworzony, to znaczy całkowicie zależny od Boga we wszystkim, co czyni. Rozważyć dobroć Bożą. Człowiek jest stworzony "Na obraz i podobieństwo Boże". Chodzi tutaj przede wszystkim o intymną relację z Bogiem. Jest ona możliwa dzięki wierze. Prowadzi do realizacji człowieka. Wiąże się to z poznaniem i miłowaniem.

ABY BOGA CHWALIy - wyraźnym celem życia jest chwała Boża. Oznacza to, że od Boga wyszliśmy i do Niego zmierzamy i dopiero w świetle tej drugiej prawdy możemy oceniać wszystkie rzeczy doczesne. Ważniejszy jest cel dla którego istniejemy, niż nasz początek. Chwała - wieczna radość i udział w życiu Bożym. Chwalić, to ogłaszać Jego dary. „Chwalić᾿ - oznacza uwielbienie, które zawiera w sobie pewien rodzaj podskakiwania z radości, podobnie jak Dawid tańczył przed Arką Przymierza. Jest ono nieodłączne od wdzięczności.

CZCIĆ I SyUŻYĆ - pozwolić na inność, wykluczając wszelką metodę manipulacji i przywłaszczenia sobie Drugiego. Służąc możemy ocalić swoje życie i życie innych. Oznacza to zmienić orientację z egoistyczną na tę, która była w Jezusie (Flp 2,5). Służba jest jedną z form realizacji dziecięcej zależności. Aby Boga chwalić konieczne jest wyjście z siebie, aby być dla drugich. Jest to czyste uwielbienie. Człowiek jest wezwany, aby poznać rozumem Boga oraz pełnić Jego wolę we wszystkich okolicznościach. Chwalenie ma charakter dynamiczny: ciągle więcej.

BÓG - objawił się w Obydwu Testamentach jako Bóg żywy i wymagający.
Bóg jest dialogujący z najitymniejszymi pragnieniami naszego serca, dialogujący z naszym duchem. Jest tym, który wypełnia naszą najgłębszą samotność, jest obecny w największej szczerości przed sobą i poszukuje jakiegoś języka, aby nam to zakomunikować (V.E. Frankl).

Obraz Boga w Biblii musi oczyścić nasze o Nim wyobrażenie. Chodzi o to, aby nasze wyobrażenie o Bogu zostało oczyszczone poprzez wodę życia. To oczyszczenie doprowadzi do: poddania, szacunku, bezwarunkowego poddania, czci, posłuszeństwa Bogu, naszemu Stwórcy i Panu.

Nawet jeśli ktoś jest pogrążony w przepaści zniechęcenia, to musi pamiętać, że ufność dźwiga nas ponad nędzę naszą wprost w objęcia Boże. Musimy się wyrzec fałszywych bożków, które zajmują miejsce Boga.

Kim jest Bóg w Biblii? To przede wszystkim Bóg objawiający się, odsłaniający.

1. Przede wszystkim Stwórca (Rdz 1,1)

Świat istnieje, ponieważ Bóg go zechciał, stworzył i nie przestaje stwarzać. Stwarzać, to znaczy dawać życie, ponieważ Bóg jest Dawcą Życia. Bóg jest Ojcem Izraela, Panem nieba i ziemi, Stwórcą i Panem Stworzenia (Jud 9,12). W jaki sposób Bóg stwarza życie? Uwalniając z niewoli (Wj 12). Wyjście z niewoli dokonuje się w kierunku Ziemi Obiecanej. Inicjatywa pochodzi od Boga: „widziałem poniżenie Ludu ...᾿. Bóg usłyszał wołanie i posyła Mojżesza, w odpowiedzi na wezwanie.

2. Bóg jest solidarny, współdziałający z ludem

3. Bóg jest dobrocią i objawia tę dobroć ludowi:
„nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie oddaje za przyjaciół᾿
„Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą co czynią᾿


4. Bóg jest miłością miłosierną, która gładzi grzechy świata.


PRAWDA FUNDAMENTU W BIBLII

Księga Judyty 8 i 9
Bóg ma w ręku wszystko, dlatego jest konieczne oddanie Mu się całkowite, bezwarunkowe, cześć, uwielbienie.
„Czy chcecie Boga wystawić na próbę?᾿ (8,12).

INNE ZAŚ RZECZY NA OBLICZU ZIEMI SĄ STWORZONE DLA CZyOWIEKA I ABY MU POMAGAyY DO OSIĄGNIĘCIA CELU, DLA KTÓREGO JEST ON STWORZONY.

Pod słowem INNE RZECZY należy rozumieć wszystkie „stworzenia᾿, wszystko, co nie jest Bogiem, ani moim najgłębszym „ja᾿. Wartość stworzeń: mają o tyle dobroć, o ile prowadzą do celu. Mają wartość względną w porównaniu z Bogiem. Zauważyć wielość stworzeń (nadobfitość). Dobroć i wolność Boga w udzielaniu się nam. Stworzenia to język, który mówi o Bogu. Stworzenia nie są własnością człowieka. Są oddane w dzierżawę. Nadużycie stworzeń to niesprawiedliwość. Stworzenia przeminą. Przemija postać świata. Rozważyć niewystarczalność stworzeń: żadne nie zdoła zaspokoić serca człowieka. Każde stworzenie jest dobre. Ale Bóg jest lepszy od wszystkich stworzeń razem wziętych.

Z TEGO WYNIKA, ŻE CZyOWIEK MA KORZYSTAĆ Z NICH W CAyEJ TEJ MIERZE, W JAKIEJ MU ONE POMAGAJĄ DO JEGO CELU, A ZNÓW W CAyEJ TEJ MIERZE WINIEN SIĘ OD NICH UWALNIAĆ, W JAKIEJ MU SĄ PRZESZKODĄ DO TEGOŻ CELU.
I DLATEGO TRZEBA NAM STAĆ SIĘ LUDźMI OBOJĘTNYMI [NIE ROBIĄCYMI RÓŻNICY] W STOSUNKU DO WSZYSTKICH RZECZY STWORZONYCH, W TYM WSZYSTKIM, CO PODLEGA WOLNOŚCI NASZEJ WOLI, A NIE JEST JEJ ZAKAZANE [LUB NAKAZANE], TAK BYŚMY Z NASZEJ STRONY NIE PRAGNĘLI WIĘCEJ ZDROWIA NIŻ CHOROBY, BOGACTWA [WIĘCEJ] NIŻ UBÓSTWA, ZASZCZYTÓW [WIĘCEJ] NIŻ WZGARDY, ŻYCIA DyUGIEGO [WIĘCEJ] NIŻ KRÓTKIEGO, I PODOBNIE WE WSZYSTKICH INNYCH RZECZACH.


Człowiek jest ograniczony na wiele sposobów: ma swoje schematy stwarzane od dzieciństwa i w młodości, niekiedy błędne, zranienia emocjonalne, środowiska społeczne, rodzinne, które ogranicza jego formy kultu. Tutaj jednak trzeba stać się wolnym duchowo, uwolnić się od tych uwarunkowań, uczynić się wolnym dla Boga, uczynić się obojętnym, aby szukać i znajdować Wolę Bożą. Stanąć twarzą w twarz przed prawdziwym Bogiem i pokazać Mu całe nasze wnętrze. Możemy Go spotkać tylko wówczas, gdy przeprowadzimy szczery dialog z Nim. Chodzi więc o relację osobową, wzajemną człowiek-Bóg.

Dlatego mamy stać się ludźmi obojętnymi (=wolnymi), to jest nie czyniącymi różnicy, ale wybierać to, co bardziej prowadzi do Boga. Dotyczy to rzeczy, które nie są nam zakazane ani nakazane.

Istnieje tutaj koniecznośc postawy aktywnej:
- uwalniać się od tego, co przeszkadza
- pragnąć, kształtować w sobie pragnienia.

Mamy być obojętnymi dla chwały Bożej. Ważne jest pragnienie celu: chwała Boża i zbawienie człowieka. Obojętność to praktyczny sposób osiągnięcia celu i forma kultu.

Cóż to za rzeczy mamy dostosować do celu? Zajęcia, maniery bycia, ubrania, pracę, wybory, wyobraźnię, apetyt, myśli i pragnienia, słowa, czyny, wiarę, nadzieję, miłość, sakrament, dobry przykład i wszystko, co nie jest Bogiem.

Zasada fundamentu brzmi w skrócie następująco:
- możemy używać wszystkich stworzeń, ale nie możemy stać się ich niewolnikami. W istocie swej obojętność jest wynikiem oczyszczenia serca ze wszystkich rzeczy tego świata.

Tekst Fundamentu trzeba przeczytać w nastroju modlitewnym. Spojrzeć w nim na moją teraźniejszość oraz przeszłość.

Moja wdzięczność i moja obojętność

Ćwiczenie praktyczne:
- ułożyć litanię wdzięczności za dary, jakie otrzymałem
- zrobić katalog stworzeń przeszkadzających w osiągnięciu celu i rachunek sumienia, czy jestem wolny wobec wszelkich stworzeń?
- [NATOMIAST] TRZEBA PRAGNĄĆ I WYBIERAĆ JEDYNIE TO, CO NAM WIĘCEJ POMAGA DO CELU, DLA KTÓREGO JESTEŚMY STWORZENI.

Biblijne ilustracje Fundamentu:

Abraham:

  • Obecność Boga Rdz 15
  • Przymierze z Bogiem Rdz 15,18
  • Odpowiedź Abrahama: wiara w obietnice Rdz 15,6; Rz 4,3-9 Ga 3,6

Rozważ:

  • wzajemnie zaufanie
  • inicjatywa pochodzi od Boga
  • obietnica wypełnia się w Jezusie Chrystusie
  • poznanie Boga wymyka się wszelkiej definicji
  • sens życia człowieka
  • znaczenie wszystkich rzeczy
  • konsekwencje teoretyczne
  • konsekwencje praktyczne

Sugeruje się teraz dokonać lektury Fundamentu, stosując dwa klucze:
- aby mi bardziej służyły ...
- dla mnie konkretnie, w tej właśnie chwili

(Psalm 139) Psalm stworzenia i ponownego stworzenia

Wystarczy go przeczytać dwukrotnie, zastanawiając się nad tym, co mnie uderza i pozwolić się ogarnąć tekstowi. Obecność intymna: zna moją świadomość, ducha, ciało. Ani jedna chwila nie wymknie się spod Jego miłującego wzroku. Zna mnie lepiej, niż ja sam siebie. Obecność uniwersalna. Nie ma żadnego rejonu, żadnego zakamarka, który byłby wyjęty spod Jego światła. Światło to święci triumfy nad ciemnością. Obecność pełna miłości. Ta obecność ogarnia mnie i wszelkie byty na ziemi. O ile istnieję, istnieję z miłości. Już od wieczności istnieję z miłości. Obecność całkowita. On chce ogarnąć i objąć całkowicie wszystko. Pełna akceptacja tego, co jest. Z jego strony jest akceptacja tego, kim jestem. Z mojej strony muszę zaakceptować to, że On wie i zna mnie do końca.

Do góry

Serwis szara.jezuici.pl korzysta z plików cookie. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce. Poznaj szczegóły polityki cookies. Zamknij