FUNDAMENT

Uwagi ojca Ipparaguirre

Fundament odpowiada pierwszemu przykazaniu. Uczy jak prowadzić życie w sposób prosty, ku szczęśliwości i doskonałości. Fundament ma wielkie znaczenie decyzyjne. Chodzi o to, aby dać się prowadzić według większej roztropności, stosownie do celu. Fundament wypływa z postawy wewnętrznej, która chce czynić więcej i więcej. Fundament od strony filozoficznej ujmuje początek - cel - i sens życia. Fundament jest owocem refleksji nad rzeczywistością człowieka powołanego do życia nadprzyrodzoego oraz skażonego pożądliwością. Celem fundamentu nie jest refleksja nad użyciem stworzeń, ale zgłębienie jasne i intymne naszego celu ostatecznego i wzbudzenie chęci działania według tego celu. Trzeba zarządza tym, co się ma idąc na całość, licząc, że jest to decyzja ostateczna.

Orędzie fundamentu:

Bytu nie zawdzięczamy sobie

- pochodzenie od Boga stanowi istotę człowieka (jak promień pochodzi od słońca)
- cały człowiek należy do Boga i jest od Niego całkowicie zależny, w każdej chwili i w każdej sprawie
- bardzo ważne, że człowiek jest chciany przez Boga: Bóg nie musiał dawać mi życia, ale zechciał. (-> modlitwa przyjęcia daru życia)
- porównanie Boga ze stworzeniami ma na celu wyrobienie właściwej oceny tych ostatnich w perspektywie celu ostatecznego. Wiele osób traktuje zewnętrznie religijność.

Stworzenie dokonało się w określonym celu. Odkrywając ten cel - odkrywamy punkt widzenia Boga. Ludzie gubią się w ziemskich rachubach. Tracą świadomość, że są jedynie na to stworzeni, aby Bogu przynieść chwałę. Chodzi o to, aby używać wszystkich rzeczy do celu, dla którego powstały - jest to podstawowe światło zasady Fundamentu. Chodzi o używanie wszystkiego, oprócz Boga i tego, co jest najgłębsze w nas samych. Fundament nastręcza największe trudności do przedstawienia z całych rekolekcji. Prawdą Fundamentu trzeba przejąć się do głębi. „Święty Ignacy jest wrogiem różnorodności: chce jednego ale gruntownie᾿. Bóg stworzył nas, abyśmy złożyli Mu z siebie całkowitą ofiarę.

SPOSÓB PRZEDSTAWIANIA FUNDAMENTU:

Najpierw Bóg

Dający ćwiczenia powinien zaadoptować fundament do słuchaczy. Ogólną regułą używania stworzeń jest ich odniesienie do celu. Zakłada to wcześniejsze odkrycie transcendencji Boga. Trzeba najpierw nasiąknąć obecnością Bożą, aby się przekonać, że On może uczynić szczęśliwym i wyciągnąć z tego faktu wnioski o zobowiązaniach. Podstawą rozważań fundamentu jest odniesienie do Osoby Boga. Całe rozważanie polega na odniesieniu się do tej relacji. Ćwiczenia duchowne mają doprowadzić do bliskości z Bogiem, który jest pełną miłości obecnością. CD mają logikę i psychologię układu, w skład któreh wchodzi:
- nie przeładowanie bagażem myśli
- baczenie na cel: stosunek do Boga, do świata i do siebie.

Obojętność wobec stworzeń jest oddawaniem czci Bogu

Ignacy nie używa rzeczownika "obojętność", ale przymiotnika "obojętny". Nie traktuje obojętności jako rzeczywistości odseparowanej, ale jakości społecznej połączonej z inną jakością. Istotą nie jest jakiś stan obojętności, ale postawa człowieka względem Boga. Chodzi o to, aby ćwiczący przejrzał swój dotychczasowy sposób posługiwania się stworzeniami. Rozważanie to prowadzi do potrójnej postawy:
- wdzięczności za otrzymane dary
- rezygnacji z wpływania na Opatrzność
- położenia całej ufności w Panu (Ps 116,12).

Fundament dziś

Trzeba to wszystko dostosować do sytuacji każdego. Dziś trzeba:
- odciąć się od źródeł fałszywej informacji
- odciąć zbędne zajęcia
- uspokoić co do przyszłości.

Fundament jako konkluzja Ćwiczeń

Fundament jest konkluzją a właściwie kompendium ćwiczeń. Fundament pozwala odpowiedzieć na wszelkie wewnętrzne targania i niepokoje. Jest normą postępowania w każdej okoliczności. Chrześcijanin widzi wszystko w duchu wiary.

Błędy w dawaniu fundamentu

Medytacje z fundamentu nie mogą być zbyt ogólnikowe: zamiast prawd ogólnych, prawdy osobiste i szczegółowe. Medytacje dotyczące drugiej części fundamentu (o wolności i obojętności) lepiej jest wyprofilować pod kątem potrzeb odprawiającego.

Chrystologiczny aspekt fundamentu

Stworzenie jako prefacja do Przymierza: pierwszy akt dramatu: Rdz 1

  • stworzenie to wyprowadzenie z chaosu albo nicości (2 Mch 7,28)
  • świat jest bogaty i piękny
  • Bóg stwarza świat Słowem. Działa sam, osobiście
  • żadnego oporu, walki z bestiami, szatanem etc.
  • Bóg stwarzając działa według planu: mądrego, dobrego
  • Bóg stworzył wszystko dla życia (Mdr 1,22)
  • stworzył także historię; wszystkie zdarzenia (Iz 48,6)
  • człowiek to szczyt stworzenia

cel stworzenia: chwała Boża i dobro człowieka stworzonego na obraz Boga

  • wszystko jest dobre, a człowiek bardzo dobry
  • stworzenie składa się z dwóch etapów:
    - stworzenie środowiska
    - ozdobienie (gwiazdy, ptactwo)
  • Bóg troszczy się o pokarm (1,30)
  • Bóg działa ze spokojem

cel poznania: podziw, wdzięczność za barwność, wielokształtność i pomysłowość
Bóg Stworzyciel to Ojciec Jezusa Chrystusa (Kol 1,3; Kol 1,15-17)

  • pełne zaufanie
  • pomoc Stwórcy nieba i ziemi (Ps 121,12) - Stworzeni w Chrystusie
  • Bóg dalej stwarza (Dz 17,28)
  • przez dzieła poznajemy Stwórcę (Rz 1,19)

Dzięki Chrystusowi Bóg jest Ojcem. Możemy to w czasie rekolekcji odczuć. Możemy także wołać do Niego. Stworzenie w Chrystusie to zarazem Odkupienie. Pełny człowiek, to człowiek w Chrystusie.

PRAWDA FUNDAMENTU

Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i jemu służył, a przez to duszę zbawił duszę swoją.

Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony.

Z tego wynika, że człowiek ma korzystać z nich w całej tej mierze, w jakiej mu one pomagają do jego celu, a znów w całej tej mierze winien się od nich uwalniać, w jakiej mu są przeszkodą do tegoż celu. I dlatego trzeba nam stać się ludźmi wolnymi [nie robiącymi różnicy] w stosunku do wszystkich rzeczy stworzonych, w tym wszystkim, co podlega wolności naszej woli, a nie jest jej zakazane [lub nakazane], tak byśmy z naszej strony nie pragnęli więcej zdrowia niż choroby, bogactwa [więcej] niż ubóstwa, zaszczytów [więcej] niż wzgardy, życia długiego [więcej] niż krótkiego, i podobnie we wszystkich innych rzeczach.

[Natomiast] trzeba pragnąć i wybierać jedynie to, co nam więcej pomaga do celu, dla którego jesteśmy stworzeni.

Do góry

Serwis szara.jezuici.pl korzysta z plików cookie. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce. Poznaj szczegóły polityki cookies. Zamknij