yaska w Jezusie Chrystusie

"yaska uświęcająca daje nam udział w życiu Bożym. I to, co jest substancją w Bogu, jest jako przypadłość w duszy ludzkiej posiadającej łaskę.
Jest ona ponadto, jak się wyraża święty Tomasz, formą duszy, choć formą przypadłościową. W terminologii scholastycznej oznacza to, że przenika całą duszę, że daje jej nowy sposób bytowania - Dając duszy nowy, Boski sposób bytowania, uzdalnia ją tym samym do nowego sposobu działania, do działania na sposób Boski" (Słomkowski, Ku doskonałości, Warszawa 1993, s. 56).
"Żelazo twarde, zimne, nieraz rdzą pokryte, sztywne, odporne na wpływy, nie można go kształtować. Rozpalone - nabiera własności ognia: gorące jak sam ogień, czerwone, czasem nawet wprost białe, błyszczące; staje się podatne na wpływy" (Słomkowski, Ku doskonałości, Warszawa 1993, s. 56).

Co należy wiedzieć o łasce?

  • dana jest każdemu człowiekowi i jest niezbędna do zbawienia
  • tak mało ludzie korzystają z łaski; "czemu zadawalasz się tym, co małe, jak szczenięta, które spożywają okruszyny ze stoły Pana"; Bóg chciałby, aby wszyscy ludzie byli zbawieni
  • podstawowy problem to relacja między łaską a liberum arbitrium (czyli wolną wolą)
  • łaska: aktualna, pomocna, lecząca, podnosząca
  • łaska: pojęcie typowo chrześcijańskie, otwiera nowe pojęcie religii.

W wyniku grzechu pierworodnego zaistniała tendencja do materializowania religii. Tymczasem nie wystarczy prosić o rzeczy doczesne. Istnieje tendencja traktowania religii "do ut des". W religiach przedchrześcijańskich brakowało nawrócenia, choć był rozwinięty element misteryjny. Brakowało przede wszystkim modlitwy, która opierałaby się na zaufaniu w łaskę.
Judeochrześcijanie widzieli zbytnio w Bogu tego, który jest sędzią sprawiedliwym i wynagradza wszelkie wysiłki człowieka.
yaska to pojęcie typowo chrześcijańskie. yaska to pomoc Boża, która działa w głębi duszy, aby nas przebóstwić i uzdolnić do nadprzyrodzonych czynów. Jest to konieczne, bo człowiek nie może wypełnić Prawa o własnych siłach.

Główna nauka Pawła o łasce to rozróżnienie między duchem a literą.
Ez 36,26 - doktryna o łasce; Bóg obiecuje być łaskawym dla grzesznika
W ST pojawia się perspektywa eschatologiczna: wbrew fatalizmowi nad ludem ST rozciąga się troskliwa i osobowa opieka Boga.
Bóg ST: broni, karze, wynagradza, jest sprawiedliwym i dobrym Ojcem. Jego Opatrzność jest zatrważająco skuteczna. Cierpi czekając na powrót: Oz 11,1-9.
Tylko Bóg może dobrze mówić o Bogu. Tylko On sam może modlić się w nas w błaganiach niewymownych (Pascal).
A więc łaska nie tylko ułatwia, ale umożliwia postęp w drodze do Boga. Tylko łaska może nas uzdolnić do nadprzyrodzonych czynów, do czynów mających wartość nadprzyrodzoną.

Istota łaski

"yaska uświęcająca daje nam udział w życiu Bożym. I to, co jest substancją w Bogu, jest jako przypadłość w duszy ludzkiej posiadającej łaskę.
Jest ona ponadto, jak się wyraża tenże święty, formą duszy, choć formą przypadłościową. W terminologii scholastycznej oznacza to, że przenika całą duszę, że daje jej nowy sposób bytowania - Dając duszy nowy, Boski sposób bytowania, uzdalnia ją tym samym do nowego sposobu działania, do działania na sposób Boski" (Słomkowski, Ku doskonałości, Warszawa 1993, s. 56).

Przekształcające działanie łaski

Trzy Boskie Osoby wyprzedzają się niejako w dziele Odkupienia:

  • Ojciec choć ma tylko jednego Syna, którego miłuje jak drugiego siebie i który go też miłuje nieskończenie, przeznacza na ofiarę dla nas (Rz 8,32)
  • Syn radośnie i wspaniałomyślnie przyjmuje zlecone posłannictwo. Całe życie Jezusa jest ofiarą, do której tchnęła Go miłość ku nam. (Ef 5,2, Rz 5,5)
  • Duch Święty daje duszy łaskę, cnoty wlane, miłość Boską i pozwala nam cieszyć się Swoją Osobą.

Odkupienie jest dziełem miłości.

Jezus wysługuje nam wszystkie łaski przez grzech utracone i inne. Przywraca dobra nadprzyrodzone, łaskę uświęcającą z całym orszakiem cnót wlanych i darów Ducha Świętego.
Dar nieskazitelności nie zostaje zwrócony od razu, ale stopniowo, w walce z potrójną pożądliwością. Zwycięstwo ostateczne następuje dopiero z chwilą wejścia naszego do nieba, a będzie ono o tyle chwalebniejsze, im więcej kosztowało nas wysiłków.
Dar zbawienia jest ze wszystich najcenniejszy i dlatego powinniśmy mieć go w najwyższym poszanowaniu.
Tajemnica naszej siły nie leży w nas, lecz w Bogu i w Jezusie Chrystusie.
Z faktu zamieszkiwania Boga w naszej duszy rodzą się trzy uczucia: uwielbienie, miłość, naśladowanie. Akty uwielbienia to: znak krzyża, uwielbienie po wykonaniu pracy, wyznawanie w pokorze ducha całkowitej zależności, prośba o dar oddania czci właściwej Bogu.
Prz 23,26 Synu, daj mi serce swoje. Bóg ma prawo żądać, ale prosi, aby ofiara była bardziej z nas.

Organizm życia chrześcijańskiego składa się z:

  • życia łaski na wzór Boży (vita deiformis)
  • władz, wykonujących czyny, aktów życiowych. Wprawiane są w ruch przez łaski uczynkowe, oświecające rozum i wzmacniające wolę.
  • aktów pod wpływem łaski.

Bóg udziela łaski uświęcającej, a z niej wypływają cnoty wlane.
yaska to przymiot nadprzyrodzony (czyli zdolność do istnienia i działania powyżej naturalnych zdolności), przenikający duszę, dający nam uczestnictwo rzeczywiste, formalne, lecz przypadłościowe (tzn. łaska nie staje się naszą własnością w znaczeniu możliwości dysponowania według własnej woli) w naturze Bożej.
Bóg pozwala oglądać człowiekowi swoją boską istotę (a jest nią miłość niestworzona!), a ponieważ przewyższa to jego siły, przeto podnosi, poszerza i umacnia jego rozum (a pośrednio inne władze duchowe) przez światło chwały. yaska uświęcająca jest przygotowaniem do widzenia uszczęśliwiającego i jakby przedsmaku tego daru, praelibatio (przedsmak) visionis beatificae.

Są trzy sposoby poznania Boga:

  • przez dzieła
  • przez wiarę
  • przez bezpośrednie poznanie. "Jaśniejąc upodabniamy się coraz bardziej do Jego obrazu".

Do góry

Serwis szara.jezuici.pl korzysta z plików cookie. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce. Poznaj szczegóły polityki cookies. Zamknij