NIEZASTĄPIONA ROLA MODLITWY UWIELBIENIA

Na początku książeczki Ćwiczeń czytamy:
„Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i jemu służył, a przez to duszę zbawił duszę swoją᾿ (CD 1).

Pojęcie uwielbienia

Uwielbiać, to znaczy tyle samo, co ubóstwiać, mieć na pierwszym miejscu, mieć w wyobraźni, uczuciach, sercu itd. Uwielbiać to znaczy uznawać wartość, przedkładać ponad inne wartości, kochać nade wszystko. (por. Będziesz miłował Boga ze wszystkich sił, z całej duszy ...) Ile uwielbiasz Boga, na tyle jest warte twoje chrześcijaństwo. Wielbić Boga, to oznacza uznawać, że jest godzien uwielbienia, to znaczy oddawać Mu cześć jako Bogu.

Motywy uwielbienia Boga

- Uwielbiać Go za to, że Jest
- Uwielbiać Go za to, jaki jest
- Uwielbiać Go za działanie w stworzeniach
- Uwielbiać Go za dzieło odkupienia


Uwielbiać trzeba w Duchu Świętym - to znaczy według natchnienia: z Bożą pomocą i w sposób zaplanowany przez Boga. Uwielbienie oznacza działanie z własnej, nieprzymuszonej woli. Nie można nakazać uwielbienia. Uwielbienie musi być poprzedzone zachwytem, ten zaś poznaniem. Uwielbienie to reakcja na poznanie istoty. Nie można uwielbiać Kogoś, kogo się nie zna. I odwrotnie: nie można poznawszy Boga nie uwielbić Go. Jest tutaj sprzężenie zwrotne. Jeśli nie przychodzi ci ochota na uwielbienie Boga, to oznacza, że nie znasz Go dostatecznie. Bóg wzywa nas, abyśmy Go w wolności uwielbiali. Jezus był nieustępliwy, miał twarde zasady gdy chodzi o cześć oddawaną Bogu. Nie tolerował żadnego wykrzywienia kultu i ubijania interesów na religii: uboga wdowa, wypędzenie kupców ze świątyni świadczą o tym. Szatan rozsierdził Pana Jezusa, gdy chciał, aby jemu zamiast Bogu oddać pokłon. A więc Pan Jezus nie dopuszczał, aby była oddawana cześć komu innemu jak Ojcu, albo też aby była oddawana cześć Bogu w niewłaściwy sposób.

Skutki uwielbienia

- głębsze poznanie siebie samego
- wzrost chrześcijańskiej pokory
- zwalczenie niedbalstwa i apatii
- oczyszczenie sumienia
- wzmocnienie woli
- radość duchowa
- powiększenie łaski, która zwraca się wprost przeciwko grzechowi, łaska, która odpuszcza grzech i leczy go.

W czasie uwielbienia opadają z nas różnorakie ciężary, które dźwigamy z powodu własnej nieroztropności, opadają okowy działania ducha zła, który chciałby utrudnić nasze wewnętrzne życie.

Mówi o tym Pismo Święte:

(Dz 12,5) Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga.

(Dz 12,6) W nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem, spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia.

(Dz 12,7) Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z rąk [Piotra] opadły kajdany.

(Dz 16,25) O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali.

(Dz 16,26) Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany. Zwiększa się nasza gotowość pójścia tam, gdzie mamy być posłani.


Kiedy wielbimy Pana i Zbawiciela moc Boża staje się naszym udziałem. Stajemy się dyspozycyjni na to, co Bóg chce nam objawić.

Błędne przekonania o uwielbieniu

błąd 1: uzależnienie uwielbienia od odczuwania
Czy powinniśmy wielbić Boga, gdy tego nie czujemy? Tak, gdyż Bóg nie jest zależy od naszych odczuć i nie dlatego winniśmy Go wielbić, bo czujemy, lecz dlatego, że On jest godzien uwielbienia! Kryterium wiary nie jest odczuwanie! Obowiązek i pragnienie nie zawsze są sobie przeciwstawne. Wypełnienie obowiązku może doprowadzić do pragnienia i odwrotnie. Wprawę w uwielbieniu zyskujemy poprzez uwielbiania.
Nie zawsze uwielbienie jest połączone z emocjami. Czasami w czasie uwielbienia Bóg daje nam swoje emocje. Czasami jednak mamy okresy suszy. Bóg chce, abyśmy go wielbili, nawet gdy nie czujemy z tego radości!

błąd 2: opieranie się na sobie w modlitwie uwielbienia
Uwielbienie w oparciu o własne siły: naturalne. Uwielbienie godne Boga nie może wynikać z natury, gdyż natura jest skażona grzechem pierworodnym. Uwielbienie, aby było godne Boga musi się łączyć z decentralizacją egocentryzmu i centralizacją chrystocentryzmu.(innymi słowy Boga trzeba postawić na pierwszym miejscu - oto istota uwielbienia!) Wówczas osiągamy łaskę chrystoperspektywizmu (czyli widzimy świat takim, jakim Go widzi Chrystus: czyli optymistycznym!). Bóg nas widzi w świetle przyszłej chwały: On dostrzega przede wszystkim w nas zalety i talenty, Jego dary. Jeśli nie kochamy samych siebie, to znaczy, że nie spoglądamy na swoje życie oczami Boga. A wszystki przez to, że za mało lub źle wielbimy... Uwielbienie ma krążyć wokół Boga a nie wokół siebie! Dlatego trzeba się podporządkować darom Ducha, które wprowadzają w poznanie Jezusa!

Moc uwielbienia

Zły duch, który miał w zwyczaju przedstawiać nam na modlitwie na fałszywe wyobrażeniach o Bogu, świecie i sobie, a także na upodobaniu pokusami, dręczyć nas nadymając naszą wyobraźnię, teraz, gdy wielbimy Boga na miarę Jego chwały, odchodzi, gdyż nie znosi chwały Boga. Pewien autor ascetyczny, Lewis takie słowa wkłada w rozmowę dwóch upadłych aniołów: „(...) To, co jest dla ciebie duszącym i oślepiającym ogniem, dla niego jest orzeźwiającym światłem, jest samą jasnością, i przyjmuje postać Człowieka" .

Uwielbienie niesie życie Boże

Majestat Boga ożywia. Ci zatem, którzy oglądają Boga, otrzymują życie. Niewypowiedziany, niepojęty i niewidzialny Bóg pozwala się ludziom zobaczyć, zrozumieć i pojąć dlatego, aby dać życie przyjmującym Go i oglądającym. Nie ma życia bez życia pochodzącego od Boga. Albowiem życie w swej istocie polega na uczestnictwie w Bogu. Uczestnictwo to jest oglądaniem Boga i radością z powodu Jego dobroci. Ludzie więc będą oglądać Boga, aby żyć. Dzięki temu oglądowi stają się nieśmiertelni i wznoszą się ku Bogu. (...)
Albowiem człowiek żyje na chwałę Boga, a życiem człowieka jest oglądanie Boga. Jeśli zatem objawienie się Boga poprzez dzieło stworzenia dało życie wszystkim istotom na ziemi, o ileż bardziej objawienie się Boga w Słowie daje życie tym, którzy oglądają Boga.
(św. Ireneusz, Adversus haereses, IV, 20,5-7).

Jak uwielbiać Boga?

Tak jak On chce, abyśmy Go wielbili. W złym guście jest podarować coś, co komuś się nie przyda, czy jest brzydkie, niechlujne. Niekiedy czcimy Boga w myśl zasady: "masz Ci Boże, co mi wejść nie może". Uwielbienie musi być z czystej intencji: jak ofiara Abla. Ofiara Kaina została odrzucona, gdyż pochodziła ze złej intencji. Aby uwielbienie podobało się Bogu, musi odpowiadać pewnym zasadom:

1) szukaj Boga i Jego słów (w Biblii), to znaczy nie wyobrażaj sobie Boga, tylko poznawaj Go takim jakim jest i jakim się objawia. Choć obraz (wyobrażenie) Boga może pomóc w początkowych stadiach modlitwy, później może przeszkodzić: gdy człowiek będzie zanadto przywiązany do swojego własnego wyobrażenia Boga. Bóg jest bowiem zawsze większy nie tylko od tego, co sobie o Nim wyobrażamy, ale również od całej naszej wyobraźni. Tzw. "otwarcie się" na Boga oznacza więc tutaj wyzwolenie ze schematów wyobrażeniowych, które tworzymy sobie, planując co Bóg "powienien". Bóg nie jest zobowiązany do posłuszeństwa naszym schematom, zaś próby ograniczanie Go za pomocą wyobrażeń nazbyt ludzkich łączą się z naruszaniem Jego wolności. „Duch wieje kędy chce i nie wiesz skąd przychodzi i dokąd podąża᾿.

2) uwielbiaj czynnie a nie biernie. Bądź aktywny w uwielbieniu: muzyka, słowa, gesty, czyny, liturgia (podnoszenie rąk, taniec, klaskanie, wznoszenie rąk). W czasach biblijnych ludzie mieli niezawodne sposoby uniknięcia ułomności naszych czasów, zasypiania w czasie modlitwy: stanie

3) uwielbiaj z pełną czcią, nie zaś niedbale. „Ty możesz mnie nazywać przyjacielem, ja zaś nazywać Cię będę Panem!᾿ - powie o Bogu św. Augustyn.
Święty Ignacy wyraźnie rozróżnia myślenie o Bogu od mówienia do Boga:

„Doskonali bowiem przez usilną kontemplację i oświecenie umysłu więcej rozważają, rozmyślają i kontemplują obecność Boga, Pana naszego, w każdym stworzeniu wedle jego własnej istoty, obecności i mocy. I w ten sposób przysięgając na stworzenia są bardziej zdolni i usposobieni do tego, by okazywać Stwórcy i Panu swemu więcej czci i uszanowania, niż ludzie niedoskonali.᾿

„Uszanowanie zaś pojmuję w taki sposób, że wzywając imienia Stwórcy i Pana swego zwraca się baczną uwagę na zachowanie należnej mu czci i uszanowania᾿

„Ponieważ we wszystkich dalszych ćwiczeniach duchownych posługujemy się aktami rozumu, by rozważać i aktami woli, by miłować, należy przeto zwrócić uwagę na to, że w aktach woli, kiedy rozmawiamy ustnie lub myślnie z Bogiem, Panem naszym, lub z jego świętymi, wymagane jest większe uszanowanie z naszej strony, niż gdy posługujemy się tylko rozumem dla zrozumienia᾿.


4) uwielbiać czystym sercem i z czystymi rękami. „Kto wstąpi na górę Pana? Człowiek rąk nieskalanych i czystego serce᾿. Czyste serce, to serce niepodzielne. Jest darem Boga! Istnieją dwie komplementarne metody bycia czystym:

  1. poprzez Niepokalane Poczęcie
  2. poprzez oczyszczenie z grzechów we Krwi Chrystusa poprzez Pokutę Sakramentalną, która czyni dziewicami (Ap 12,2). Czystość umysłu oznacza uwolnienie od przesądów i głupoty. Ludzie oczyszczeni z grzechów serca i umysłu czyszczą świat materialny. Zamiana kolejności jest pokusą opartą o iluzję wynikającą z nieczystości umysłu i serca.

5) uwielbiając wchodź w osobistą relację z Jezusem

6) uwielbiaj, jak cię Duch prowadzi.

Uwielbienie jest najważniejszą czynnością Kościoła. Bóg chce mieć czcicieli, którzy cześć Mu oddają w Duchu i prawdzie. Im bardziej adoracja i uwielbienie jest w zaniku, tym bardziej potrzeba, abyśmy oddawali cześć Bogu w Duchu i prawdzie.

Do góry

Serwis szara.jezuici.pl korzysta z plików cookie. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce. Poznaj szczegóły polityki cookies. Zamknij